my thoughts for aarya-2…

ఆర్య-౨ ఏమి, మన మూవీ reviewers భయపెట్టినంత భయంగా లేదు. ఇంకా చెప్పాలంటే మంచి entertaining stuff తో చాలా బాగుంది. ఆర్య-1 లో నున్నితమైన ప్రేమ ని చుబించిన సుకుమార్, ఇందులో ప్రేమ, స్నేహం అనే రెండు important విషయాలను ఒకే సారి ప్రతి frame లో చుబించాలనుకున్నాడు. కానీ ఆ చుబించడమే కొద్దిగా extreme గా చుబించాడు. ఈ ముక్కే digest కావట్లేదుఈ మూవీ నచ్చని జనాలకి.
సినిమా లోకి వస్తే…ఒక వైపు ప్రేమ, ఇంకో వైపు స్నేహం…రెండిటి మధ్యలో ఆర్య. ఇదే మొత్తం సారాంశం. ఇంతకన్నా ఎక్కువ తెలుసుకోవాలంటే మూవీ కి వెళ్ళాల్సిందే. ఎందుకంటే అక్కడ అన్ని కంటి తో చూడాల్సిన scenes ఏ. సరే ఏదో highlights చెప్పుకోవాలి కాబట్టి…..watch out for these in the movie:
౧. Best Dialogue: ఆయనకి చంపెంత ప్రేమ ఉంటె, నాకు చచ్చిపోఎటంత ప్రేమ ఉంది.
౨. Best Scene: సుబ్బి అండ్ ఆర్య కలిసి మందు కొట్టే scene అండ్ జీపులో later తప్పించుకునే scene. ఆంద్ర లో అసలైన కరువు, అదే…అందమైన అమ్మాయిల కరువుని చుబించినట్టు ఉంది (Girls, No offense meant)
౩. Best Comedy : కాజల్ రూం లో ఆర్య చికెన్ తింటూ మందు తగి పాడుకునే scene and following scene.
౪. Best Choreography: మనోడు అన్నిట్లో కుమ్మేసాడు. రింగా రింగా, my love is gone , ఉప్పెనంత ప్రేమ అండ్ also Mr. Perfect
౫. Best Song: అన్ని కేక పుట్టించెవే.
అసలా సినిమా లో కామెడీ ట్రాక్, villan track , fighting track , songs track , ఇలా separate గా ఏమి ఉండదు. అంత రియల్ గా జరిగిపోతున్నట్టు అలా వెండి తేరా మీద జరిగిపోతూ ఉంటాది. commercial సినిమాకి మన indian directors పెట్టిన నిర్వచానలేమి ఇందులో ఫాలో అవ్వలేదు సుకుమార్. thats a good sign . రొటీన్ మూవీస్ లో కుల్లిపోతున్న Industry లో ఇలాంటి సినిమాల కోసం చాల మందే ఎదురుచూస్తున్నారు.

Final words: Its not a movie for all. But surely a movie for those who can set their mind to think along the lines of director(atleast for some time). కానీ అది చెక్ చెయ్యడానికి అందరు ఒక్కసారిఐన మూవీ చూడాల్సిందే:). Surely సుకుమార్ rocks …hey, did i forget to mention bunny:). anyways both hav a long way to rally ahead in tollywood. all the best guys…thanks for another rocking movie. surely i’m in lookout for other ventures of u guys…

ప్రతి క్షణం తీరని ఈ దాహం

ప్రతి క్షణం నీ తలపులలో తేలగా
ప్రతి దినం నీ చూపులలో తడవగా
ప్రతి యుగం నీ తోడులో గడపగా
తీరని ఈ దాహం,
తీరెను, నీ హృదయములో నన్ను మమేకం చేయగా

there’s something missing in our Tollywood

౫౫(55)th National Awards for the year ౨౦౦౭ (2007) ని మన తెలుగోడు ఎవరు చుసిన ఒకటి గమనించి ఉండాలి. అందులో తెలుగు సినిమాలు ఏమి లేవు. అంటే కాదు, మొన్న జూన్ లో MoMA (Museum of Modern Arts, New York) వాళ్ళు Contemporary Indian సినిమా exhibitions నిర్వహించగా, అందులోను ఏ తెలుగు సినిమా కాన రాలేదు. reasons are pretty plain. తెలుగు చిత్రాలు ఫ్యామిలీ మెలోడ్రామా, లేక మసాల కలిగిన మాస్ చిత్రాలు మాత్రమె అన్న ముద్ర పడిపోయింది. ‘ఆర్ట్ సినిమా కి తోవ లేదు ఈ సీమ లో’ అన్నది డిరెక్టర్లు ఫీలింగ్ అనుకుంట. అందుకనే మనకి మంచి art మూవీస్, social cause కలిగిన మూవీస్, routine  కి భిన్నంగా ఉండే మూవీస్ పెద్దగా రావు. కాని ఎందుకు ఆ ముద్ర పడిందో మన సినిమాకి నాకర్ధం కాదు. అప్పట్లో ‘ఐతే’  మూవీ ని ఎంత హిట్ చేసాం మనం. అలాంటి ‘జరా హట్కె’ మూవీ ఏ ఐన ‘అనుకోకుండా ఒక రోజు’ కూడా బానే ఆడింది. ఆ తరవాత పెద్దగ చెప్పుకోదగ్గ మూవీస్ ఏమి రాలేదు. కొంత మంది directors experiment చేసారు, like పూరి గారి ‘నేనింతే’. కాని అనుకున్న expectations కి అవేమి రీచ్ కాలేదు. కాని అలాంటి సినిమాలని మనం ఆదరించమని కాదె వాటిని హిట్ చెయ్యనిది.  కేవలం అవి నచ్చకే కదా.
‘మంత్ర’, ‘అనసూయ’ ఇవేమీ ‘హట్కె’  చిత్రాలు కాదు. కాని మన తెలుగోళ్ళ ముందుకి అవి తేవడం experiment ఏ. ఎందుకంటే అలాంటి మూవీస్ పెద్దగ రావు మన తెలుగు సీమ లో.  కాని ఆ experiments ని కూడా మనం హిట్ చేయ్యించం.

so directors,  we are waiting for more experiments and we promise to make them hit*.

(* – ofcourse అవి బాగుంటేనే లెండి

జోరున్న జోష్

నాగ చైతన్య రొటీన్ కి భిన్నంగానే మంచి సబ్జెక్టు ఉన్న మూవీ తోనే తన ఎంట్రీ ఇచ్చాడు. వాసు వర్మ స్క్రిప్ట్ మీద పెట్టిన శ్రమ స్క్రీన్ మీద కనిపించింది. అండ్ సందీప్ చౌట నుంచి అంట మంచి background score అండ్ music నేను ఐతే expect ఏ చెయ్యలేదు. మొత్తానికి మొత్తం, సినిమా బాగుంది…నాకైతే బాగా నచ్చింది. కానీ అందరికి ఎక్కకపోవచు. అసలా జోష్ అన్న టైటిల్ కి సినిమా మీద expectations వేరేగా ఉంటాయ్. కాని ఫస్ట్ హాఫ్ అంతా హీరో అసలేం జోష్ లేకుండా సీరియస్ పాత్ర పోషించడం అందరికి connect కాకపోవచ్చు. సెకండ్ హాఫ్ అందరికి ఎక్కేస్తుంది.
మూవీ Highlights
౧. నాగ చైతన్య mannerisms
౨. screenplay అండ్ direction
౩. background score అండ్ మ్యూజిక్
౪. మంచి dilaogues అండ్ hilarious moments
౫. scenes involving ప్రకాష్ రాజ్ అండ్ నాగ చైతన్య అండ్ DIS-CO కమిటి స్పీచ్ అఫ్ నాగ చైతన్య

అండ్ ఇంకా చెప్పుకోదగ్గ విషయం ఏంటి అంటే, సినిమా లో fights ఉన్న, అవేమి సూపర్ హీరో చేసే fights లా కాకుండా కొద్దిగా naturality కి దగ్గరగానే ఉంటాయ్.soo all in all its a ‘one time’ must see movie for everyone. and నాలాంటి వాళ్ళైతే ఎన్ని సార్లైనా చూడొచ్చు. నాకు ముఖ్యంగా, నాగ చైతన్య ప్రకాష్ రాజ దగ్గర కొట్టిన డైలాగ్ బాగా నచ్చింది.
“lkg నుంచి కేజీలు కేజీలు books మోసాం . కొద్దిగా ఫ్రీడం దొరికిన ఇంటర్ రెండేళ్ళు njoy చెయ్యాల వొద్దా అన్న dilemma తోనే గడిపేసాం. njoy చెయ్యదగ్గ ఈ మూడేళ్ళైనా మమ్మల్ని njoy చెయ్యనివ్వండి”
ఇది ఎంతో ప్రాక్టికల్. చాల మంది mindset ఆ టైం లో అలానే ఉంటది అనిపించింది.

అండ్ స్పెషల్ గా mention చెయ్యదగ్గ సీన్ ఏంటి అంటే, herione ఇచ్చిన puzzle ని మన నాగ్ మూవీ లో phase by phase solve చేస్తున్నట్టు బాగా చుబించాడు డైరెక్టర్. ముఖ్యంగా సునీల్ ని స్టూడెంట్స్ కొట్టినప్పుడు, solve చేసినట్టు చూబించి, solve కాలేదు అని చుబించడం డైరెక్టర్ టాలెంట్ ని చెబుతోంది.

All The Best Naag and Vaasu. U guys r sure to rock in future.

WHEN UR HEART SINKS IN

WHEN UR HEART SINKS IN

AND UR MIND BLOWS OUT,

DONT FEAR ABOUT

SINCE UR FRIENDS ARE AROUND.

AND ALSO I’M IN THE LIST,

TO CLEAR ALL THE MIST,

AND TAKE U TO HIGH CLIFFS.

SO NEVER BE SAD,

BUT ALWAYS NOD WITH JOY

idlebrain’s series on magadheera’s technicians

idlebrain,  వాళ్ళు మగధీర technicians తో స్పెషల్ interviews తీసుకుంటున్నారు. ప్రస్తుతం రెండు ఆర్టికల్స్ రిలీజ్ చేసారు.
http://idlebrain.com/news/2000march20/magadheera-sets-chariot.html
http://idlebrain.com/news/2000march20/magadheera-sets-bridge.html
రెండు, ఆర్ట్ డైరెక్టర్ రవీందర్ తోనే. ఎంతైనా మగధీర సినిమా వల్ల technicians కి మంచి ఫేం అండ్ importance వస్తోంది. అసల మూవీ లో ఒక ఫుల్ పాట వాళ్ళకోసం dedicate చేసి, వాళ్ళను చుబించడం నిజంగా చాలా గొప్ప విషయం. ఎంతైనా రాజమౌళి, రాజమౌలియే కద మరి. ఆ పాటను చూసి, నేను అందులో భాగం అయి ఉంటె బాగుండును అన్న ఫీలింగ్ కలిగింది. అలాంటిది అందులో పనిచేసిన వాళ్ళు వెండి తెర మీద వాళ్ళని వాళ్ళే  చూసుకొని ఎంత ఆనంద పడుంటారో ఊహించుకోండి.
అరుంధతి కూడా ఈ కోవకు చెందినా మూవీ ఏ. ఇలాంటి మూవీస్ ఇంకా వస్తేనే, వాళ్ళ అసలైన సత్తా బయట పడేది. తెలుగు సినిమాలు తమ పంథాను మార్చుకుంటూ ఇలా పురోగమించడం చాల మంచిది. అండ్ idlebrain వారు దీని గుర్తుంచి వాళ్ళను, వాళ్ళ experiances ని బయటపెట్టడం కూడా చాల మంచి విషయం.

Freedom was not given, it was taken

*Freedom was not given, it was taken.*

Not by brute force, but by pure peace. India still remains to be unique even during its 62nd Independence Day.

ఇది గుర్తుంచుకొనే మనం ముందుకి సాగుతున్నమా?

గాంధి గారు కోరుకున్నది ఈ దేశాన్నేనా?
ఎంత నేను వీటికి సమాధానం “అవును” అని అందామనుకున్నా “కాదేమో” అన్న శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
గోద్రా లో చనిపోయిన సాధువులదా ఆ శబ్దాలు, లేక ముంబై లో చనిపోయిన ముస్లిం సోదరులదా?
ఏమో?
ప్రస్తుతానికి

స్వతంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

*Jai Hind*

Update:

మహాత్మ, జాతి పిత, కైజర్ ఇ హింద్,హాఫ్ నేకెడ్ ఫకీర్

paina link lo unna post ni chadivaka ila evevo prashanalu taletti nenu ee post raasanu. ivvala pandaga chesukovalo, leka baadha padaalo kuda naaku teliyadu. puttinappati nunchi pandage chesukutunnanu. kaani enduko ivvala ee prashanalu talettayi.
62 years back ivvale manam british valla nunchi vimukti pondam. kaani ivvale aakhanda bhaarata desham mukkalaindi kuda

కర్ణాటక లో మన తెలుగు సినిమా

ఇవ్వాళా బెంగుళూరు టైమ్స్ లో “does namma cinama need protection” అని ఒక ఆర్టికల్ వచ్చింది. మగధీర ను permitted theatres కన్నా ఎక్కువ చోట రిలీజ్ చేసారు అని కర్ణాటకా distributer ని ఆరోపిస్తూ కర్ణాటక producers association చేస్తున్న గోల గురించి.  ఇన్నే prints release చెయ్యాలి, పర భాషా చిత్రాల టికెట్ల పైన extra సుంకము (మాములు theatre లో కన్నడ చిత్రం బాల్కనీ టికెట్ 40 ఐతే, వేరే భాష చిత్రం టికెట్ రేట్ 50) ఇలాంటి protection దేశం లో కేవలం కర్ణాటక పెడుతున్నా, ఇది చాలదన్నట్టు seven week delay తో పర భాషా చిత్రాలను ఇక్కడ రిలీజ్ చెయ్యాలంట.
స్వేచ్చా భారతానికి ఈ బాధలేంటి. Indian constitution లోని articles 19, 20, 21 and 22 ప్రకారం,
“Freedom to reside and settle in any part of the territory of India which is also subject to reasonable restrictions by the State in the interest of the general public or for the protection of the scheduled tribes because certain safeguards as are envisaged here seem to be justified to protect indigenous and tribal peoples from exploitation and coercion.[21] Article 370 restricts citizens from other Indian states and Kashmiri women who marry men from other states from purchasing land or property in Jammu & Kashmir.” courtesy wikipedia.com.

ఇక్కడ general public, లేక scheduled tribes and tribal people safeguards కాపాడాలని చెప్పరే గాని ప్రోడుసుర్స్ ని కాదు. మగధీర, ఆంజనేయులు రిలీజ్ ని చుస్తే clear గా ఇక్కడ ప్రజలు, అంటే general public  అలంటి సినిమాలు కోరుకుంటారని తెలుస్తోంది
తెలుగు సినిమా రీమేక్ చెయ్యడానికి కావలి కాని, డైరెక్ట్ రిలీజ్ చెయ్యడానికి వొద్దా. హ్యాపీ డేస్ ని “జాలీ డేస్” గా, విక్రమార్కుడిని “Yee Shathamanadha Veera Madhakari” గా ప్రోడుస్ చేసి profits తెచ్చుకుంటారే కాని ఇక్కడ ప్రజలని తెలుగు సినిమా చూడనివ్వకుండా చేస్తారా?
Sa Ra Govind, treasurer, KFCC మాట్లాడుతూ “With our budgets, we can’t provide that much entertainment to our audiences” అని అన్నారు. అది పచ్చి అబద్దం. ముంగారు మలే(తెలుగులో ‘వాన’ మూవీ) లాంటి మూవీ ని ఎంత budget లో తీసారంట. మంచి సినిమా ఎంత budget లో తీసినా జనాలు చూస్తారు.

కుదిరితే మంచి సినమాలు తియ్యండి, కుదరకపోతే మానుకోండి. అంతే కాని జనరల్ పబ్లిక్ కి ఎం కావాలో అడ్డుకుంటే ఎలాగా.

aanjaneyulu – antaa routinae

ఇప్పుడే  ఆంజనేయులు సినిమా second show చూసి  వచ్హాను. నేనేమి reviewer ని  కాను కానీ ఒక ప్రేక్షకుడిగా  నేను  కావాలనుకుంటున్న  సినిమా  ని  ఈ  సినమా  తో, మన common తెలుగు సినిమాల్లో ఎలా  మిస్  అవుతుందో  చెప్పాలనుకుంటున్నాను….

అసల మొదటగా 9.15 కి start చెయ్యాల్సిన షో ని as usualgaa మా  ఇంటి దగ్గర theatre వాడు 5 నిముషాలు ముందే start చేసేసాడు. విచిత్రం కాకపోతే, నేను ఆ theatre లో చుసిన ప్రతి సినిమా టైటిల్స్ తర్వాత వెళ్ళడమే నేను. ఈ సరి బుద్దోచి 4 నిముషాలు ముందేల్లాను, అంటే 9.11 కి. అయినా కొద్దిగా టైటిల్స్ మిస్ అయ్యాను.
theatre owners…ఆడుకోకండయ్య మాతోటి. లేటుగా స్టార్ట్ చేసిన అంతగా ఫీల్ అవ్వం. కాని ముందే  మొదలపెట్టేస్తే ఎలా.

ఏదో టైటిల్స్ వెరైటీగా వేసినట్టు అనిపించింది (అంటే సీటులు వెతుక్కోవడం లో బిజీ గా ఉండడం వళ్ళ కనిపించలేదు). ఓకే ఓకే…మంచిదే అనుకున్నాను. వెంటనే జీవి గారి idlebrain లోని ౩.౦ rating గుర్తుకొచ్చింది. అయ్యో, దీని నుంచి మరి ఎక్కువ expectations పెట్టుకోకూడదు. లేదంటే తరవాత ఫీల్ అవ్వాలి అని decide చేసుకొని మనసుని అదుపు చేసుకున్నాను. రవితేజ ట్రేడ్ మార్క్ స్టైల్ లోనే ఎంటరయ్యాడు, రాగానే కామెడీ స్టార్ట్ చేసేసాడు. అలా సినిమా సాగిపోతోంది. కాని ఎన్ని రోజులు ఇంకా, అప్పుడెప్పుడో మొదలైన ఇడియట్ సినిమా స్టైల్ ని చూసేది చెప్పండి. బానే చేసాడు రవితేజ, మంచి dialogues ఏ ఇచ్చాడు పరశురాం (డైరెక్టర్/స్టొరీ/screenplay/dialogues). కాని అంతా routine అయిపోయింది. ఇడియట్, అమ్మ నాన్నా ఓ తమిళ్ అమ్మాయి, కృష్ణ, బలాదూర్, మొన్నటికిమొన్న కిక్ … అన్ని రవితేజ నీ అలానే చూబించాయి.
అయినా కామెడీ బానే ఉందని సినిమా నీ  ఎంజాయ్ చేస్తుంటే నయనతార suddengaa పాటలకోసం ప్రత్యక్షమైపోయేది. ఆ పాటలు, పాటలకోసం create చెయ్యబడ్డ scenes, పాటల్లో నయనతార నీ చూస్తుంటే మొదట పాటలు లేని తెలుగు సినిమాలు వస్తే బాగుండును అనిపించింది. అంత అదృష్టం లేదు కాని, కనీసం fwd చేసుకోగలిగే రిమోట్ అయిన ఉంటె బాగుండును అని అనిపించింది. ‘అంజలి అంజలి’ అనే ఒక సాంగ్ ఏదో వినడానికి పర్వాలేదనిపించింది (చూడడానికి అస్సల కాదులెండి). లాస్ట్ లో వచ్చే ‘రాజులకే రారాజు’ మాత్రం బాగానే ఉంది.
ఇంక my most hated part of తెలుగు మూవీస్ కి వస్తే, ఈ సినిమా కుడా రొటీన్ కి ఏ మాత్రం భిన్నంగా లేకుండా కొట్టేసుకోడాల్లు తెగ చుబించేసింది. ఎంటండి అసలా…జనాలు చూస్తున్నారు కదా అని ఎలా పడితే అలాంటి fights చుబించేస్తారా? ఇంగ్లీష్ మూవీస్ లో కొన్ని సినిమాలు మాత్రమె super powers ఉండే వాళ్ళని ప్రత్యేకంగా శ్రుష్టించి super man, spiderman లాంటి సినిమాలు తీస్తుంటే, మనోళ్ళు మాత్రం ప్రతి సినిమాలోనూ అలాంటి హీరోలను శ్రుష్టిస్తున్నారు. ఎలా, అలా కొట్టగానే ఎగిరిపడిపోతారు అంత భారి భారి శరీరాలున్న సినిమా రౌడీలు. ఇది చాలదన్నట్టు ఈ మూవీ మధ్యలో వచ్చే ఒక fight లో ఇంకో ట్విస్ట్ చుబించారు. హీరో కొడితే bones విరిగి బయటకు కనిపించడం. అసల first time నాకర్ధం కాలేదు. ‘ఏంటో ఎర్రగా కనిపిస్తోంది బయటకి’ అని అనుకున్నాను. తరవాత అర్ధమైంది, అది spinal cord bone అని. అది మొదలు, చేతి ఎముకులు, కాళ్ళ ఎముకులు వేరే rowdilaku విరిగాగా…last వాడిని మన ఆంజనేయులు ఎదో చేసాడు పొట్ట పట్టుకుని. అంతే, అతను నేలమీద పడి గిలగిలా కొట్టేసుకున్నాడు. అదో గొప్ప షాట్ అయినట్టు మల్లి దానినీ హైలైట్ చేస్తూ dilaogue ఒకటి.
టైం పాస్/entertainment కోసం సినిమాకి వస్తున్నామే తప్ప, చుబించే ప్రతీది నచ్చి మాత్రం కాదు. కామెడీ కోసం ఈ సినిమాని మల్లి చూడాలి అనుకున్న, fighting scenes కి భయపడి ఈ సినిమా మాత్రం చూడను. Fighting scenes అంటే నాకు actualgaa ఇష్టమే. మనం తలుచుకున్నా, నిజ జీవితంలో ఎలాగో చెయ్యలేనివి సినిమాలో చూసి ఆనందిస్తాం. అంతే కాని ఎంత తలుచుకున్న ఊహకికుడా సాధ్యం కాని ఆ fights మాకైతే వొద్దు, నాకైతే వొద్దు. మగధీర లో వంద మందిని చంపే fight నే తీసుకుంటే, అందులోను కొద్దిగా extra dose ఉంది. కాదనను. But everything has a permissible limit of acceptance and that was clearly, or may be cleverly, at the threshold. అందుకనే జనాలకి అది అంత నచ్చింది. మెత్తగా కొడితే మాములు మనిషి, గట్టిగా కొడితే హీరో కావలి. కాని మన సినిమాల్లో కొట్టేవాళ్ళు ‘సూపర్ మనిషి’ లాంటివాళ్ళు అయి ఉండాలి. its ok. అలాంటి కాన్సెప్ట్ తో కత్తిలాంటి సినిమా తియ్యండి. చూస్తాం.కాని అప్పటిదాకా మాములుగా ఉండే మనిషిని, fights కోసం సూపర్ మనిషిని చేసేయకండి.

last గా ఒక సీన్ చెబుతాను. క్లైమాక్స్ లో ‘బడా’ (సోను సూద్) తో ఆంజనేయులు (రవితేజ) తలబడుతున్నప్పుడు ఒక సారి ఆంజనేయులు నీ బడా కింద పడేయగా, ఆంజనేయులు ఎగిరి, కాళ్ళతో బడా, తలని పట్టుకుని గాల్లోనే అతన్ని తిప్పేసి, నిటారుగా నేల మీద పడిపోతాడు, బడా తలను నేలకేసి కొడుతూ.  అయ్యో…ఎం సీన్ అండి. ఇందుకనే పైన అంత గోలా పెట్టాను fights గురించి.
‘ఎదగండయ్యా’ అని చెప్పెంతా వాడిని కాదు, కాని చెప్పకుండా ఉండలేకపోతున్నాను. కామెడీ నీ అంత బాగా handle చేసుకుంటున్న మన తెలుగు డిరెక్టర్లు, కొద్దిగా fights విషయం లో రియాల్టీ కి మరి దూరంగా కాకుండా కొద్దో గొప్పో naturalga కనిపించేలా తీస్తే చాల మంది సంతోషిస్తారు. ‘అనుకోకుండా ఒక రోజు సినిమా’ లో శశాంక్ కి ఒక fight ఉంటాది, చార్మీ నీ రక్షించేది. ఇప్పటికి ఆ fight నాకు బాగా గుర్తుంది. చాలా natural గా ఉంటాది ఆ fight. అక్కడ హీరోని హైలైట్ చెయ్యాల్సిన అవసరం లేదని అలతిసుండొచ్చు చంద్ర శేఖర్ యేలేటి. అలంటి fight ఏ కాకపోయినా, ఆ ఎలెమెంట్స్ నీ వాడుతూ ఒక పక్క హీరో నీ హైలైట్ చేస్తూ, ఇంకో పక్క నిజ జీవితానికి మరీ దూరంగా జరిగిపోకుండా తీస్తే బాగుండును. ofcourse saying is far easy than taking. కాని తెలుగు సినిమా కేవలం ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లోనే కాకుండా ఇతరత్రా ప్రదేశాలని చేరుకుంటోంది. అక్కడ సెటిల్ అయిన ఆంధ్రులే కాకుండా, అక్కడి natives కూడా చూస్తున్నారు. వాళ్ళు ఇంకా ఇంకా చూడాలి అంటే మాత్రం మంచి మంచి సినిమాలు ఇంకా రావాలి. లేదంటే బొమ్మరిల్లు, పోకిరి లాంటి సినిమాలను చుసిన non-andhraites వాటితోనే ఆగిపోతారు.
.
P.S. Above mentioned views are purely personal and/or those of my friends. They are not intended to comment any individual’s personality, except their products.
ఇలా రాయడానికి కారణం ఈ blogpost of RGV.
http://rgvzoomin.com/2009/08/09/the-real-horror/
I truly respect raamu and even truly hate many ’so called reviewers’. But critics are very important part for development of any thing, take a book or an electronic product or even a movie. I only hope Raamu was also meant so, as I sense he was not against reviewers, but against those few who target people instead of movies.
negative కామెంట్స్ ఏమి రాకుండా ముందే జాగ్రత్త పడే ప్రయత్నం లో భాగంగా ఇంత పేరా రాయాల్సి వచ్చింది చూసారా. ఫ్రీడం అఫ్ స్పీచ్ చాలా costly కదా.

magadheera’s techincal brilliance

magadheera gurinchi chala mandi chalane chepparu, chala mandi already chusaru kuda….kaani enduko aagalekapotunnanu ee post rayakunda . forget about the movie…picturisation gurinchi maatrame matladalanukuntunnanu nenu

asala telugu cinema lo eelanti picturisation to movie inta gammuni vastundi anukoledu…perfectness ki chaala daggaragaa unnay aa visuals. jodha akbar cinema trailors chusi manaki oka manchi technical values unna cinema raabotondi. lord of the rings, troy, 300 range datakapoyina, kanisam vati sthai ni cherutaadi anukunnanu. ashutosh gowarikar meda unna nammakam alantidi. kaani vichitram gaa, aa cinama asala aa kovaki chendedekakunda, oka love story ai kurchundi. edo modatlo pettina oka yudham kuda avg gaa unde tappa goppaga emi ledu. aa cinema baledu ani kaadu kaani, nenu expect chesindi veru, theatre lo chusindi veru. papam nannu nammi hindi kuda sarigga raani na friends first roje nato paatu vacharu aa cinemaki. adv booking chesukoni mari vellam. but fully disappoint ai vachanu bayataki. ma group lo okadaite first half anta shubharamgaa podukunnadu, second half ki undakundane intervel lone chekkesaadu.

magadheera ki vachesariki, naakaite modati nunch enduko bhayamgane undedi. janala expectations ni meet avutunda leda ani. kaaani trailors chusina taravata aa bhayam povalsindi, kaani inkaa periginidi. jodha akbar trailors ki kuda alane ne tempt ayyanu. soo bhayamesindi. idekkada malli ala untaademo ani. kaani em teesadandi rajamouli. already peak lo unna mana expectations ni daaati tesaadu. abbabbaaabbaaa…Indian movies lo action sequence ni enta chudakudadu anukuntano nenu. i hate them. mukhyam ga tamil, telugu lo eemadhyana vachetivi. hero cheyyitippite chuttu rowdilu egiripovadam, gaallo telaadam. “ayyyooo, emaipyindi mana cine parishrama…okkallu kuda cheppara directors ki aa scenes bagotledani” anipinchedi. kaani ee magadheeara lo 100 mandini champe scene kosam rendu sarlu vellanu movie ki first week lone. nenu rendu sarlu appudeppudo khushi ki, taravata aanandam ki vellanu. ee madhya bommarillu ki kuda vellanu anukondi. kaani avemi techincal brillinace kosam kaadu. kevalam screenplay nachi.

malli magadheera loki vaste….mukhyamgaa naaku ee scenes particular gaa baaga bagaa nachay. ivi meto panchukovalane ee post raastunnadi.

1. vandi mandini bhairava champe scene mottam picha keka.

2. andulo particular gaa 95 mandini champina taravata inko muggurani champe scene aite inkaa kekaa. asala 99th vadini champadaniki vaadini etti kinda padesi gap lekunda vadi pottalo katti dimpadam kekaa…charan, rajamouli and fight master peter hein kummersaaru meru.

3. oil paintings laa titles padatam with background score chalaa baagundi

4. vanda mandini champina taravata ranadhev billa to bhairava fight

5. yuva raani meli mesugu kosam jarige poti

6.  ranadhev billa ni maha mantri prajalaki introduce chese scene lo atani gurram kiritaaniki unde rendu kommulu madhyalonchi atanni chubistaru, background lo rendu poduvaati sthambhalu unaty. excellent cinematography.

7. vando vadaina sher khan senadhipatini champadam kuda chalaa bagundi. kaani taravata atanni antaa dooram visireyadame koddiga over anipinchidni. ee scene troy lo achillies intro scene ni poli undi. kaani nadrushtilo ide inka keka la undi. ofcourse aa visireyadam tesesi anukondi.

prastutaniki ive gurtunnay. inkemaina gurtuvaste tarvata add chestanu

enti…almost vanda mandini champe scene ae unnayanukuntunnara….avunumari. mamulu scene aa adi.

aa okkaa scene perfection to vachindi ante enta mandi ennirakaalugaa shrama paddaro ento. charan stamina, rajamouli visualization, fight master taking and senthil cinematography…ayyooo denni pogamantaaru veetilo.

mottaniki, mottam cinema anta historical background lo undi…yudhaalu, poraataalu, pedda pedda sainyalu lekapoyina, aa second half lo unde scenes naa manasuni picha pichagaa doochesayi. rajamouli nirupinchadu manam kuda em taggam alaanti scenes tiyyadam lo ani. eagerly waiting for a full fledged movie with such things….Calling all India directors, who’s next to accept this challenge. deshaniki pattina samasyalani elaa nashanam cheyyalo cheppe Shankar aaa leka prati scene ni kavitvam laa alle Mani Ratnam aaa.  chuddam. may be Mani’s ‘Ravan’ prj has such cool stuff??